A Life Through Lens.

     ต่อเนื่องจากเรื่องวาเลนไทน์์(อีกตั้งหลายวัน จะมาเขียนอะไรเอาตอนนี้เนอะ)

พอดีไปเจอบทความใน del.icio.us เกี่ยวกับฮิปโปน้อย อายุไม่กี่ขวบ

กับเต่ายักษ์ตัวผู้ อายุร่วมร้อยปี ที่มีความสัมพันธ์ฉันแม่ลูก

ความเป็นมาก็ต้องย้อนรอยไปถึงหลายปีก่อน หลังจากเกิดเหตุการณ์tsunami

ลูกฮิปโปน้อยซึ่งขณะนั้นอายุไม่ถึงขวบ ได้พลัดพรากจากแม่เพราะคลื่นที่ซัดเข้าไป

ในแผ่นดินประเทศเคนย่า .. เนื่องจากฮิปโปจะอยู่กับแม่และฝูงจนอายุถึงสี่ปี

เจ้าฮิปโปน้อยซึ่งยังไม่พร้อมที่จะอยู่ได้ด้วยตัวเอง

จึงต้องหา "แม่บุญธรรม" โชคยังดีที่คลื่นซัดมันไปเจอเต่าชราตัวนี้

 

     แม้จะต่างสายพันธุ์ และเต่าผู้เฒ่าก็เป็นตัวผู้ แต่มันก็ดูจะมีความสุขดีกับบทบาทแม่ของฮิปโป

ทั้งคู่ว่ายน้ำ กิน และก็นอนด้วยกัน ไม่ต่างจากแม่ลูกฮิปโปทั่วไปตามธรรมชาติ

เมื่อมีใครพยายามจะเข้าใกล้เต่า ฮิปโปก็จะแสดงอาการเกรี้ยวกราด (เห็นตัวเล็กๆงี้

เค้าบอกว่าหนักตั้ง300 กิโล แน่ะ) ราวกับจะพยายามปกป้อง "แม่" แท้ๆของมันเอง

     ได้อ่านแล้ว รู้สึกดี ที่จริงบ้านเราก็มีข่าวทำนองนี้ออกมาเป็นระยะ แม่ลิงเลี้ยงลูกหมา

แม่หมาเลี้ยงลูกไก่ (ทำไมมันไม่กินซะก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน) ต่างๆนานา ก็ว่ากันไป..

แม้มันจะเป็นสัญชาติญาณ เป็นเรื่องของกลไกอะไรตามธรรมชาติ เป็นอะไรก็แล้วแต่ที่

วิทยาศาสตร์จะพยายามอธิบาย แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันแสดงให้เราเห็นถึงความรักที่บริสุทธิ์

ความรักที่แม้แต่สายพันธุ์ที่ต่างกัน ก็ไม่อาจจะขวางกั้นได้เลย

นั่นคือความรักระหว่าง แม่กับลูก

PS: แวะชมเวปผมได้แล้วนะครับ ที่ http://www.3eluga.com  ยังไงเข้าไปติชม คุยกันได้ครับ